Podstawowym celem terapii jest praca nad funkcją, której pacjent potrzebuje. Na przykład przesiadanie się z wózka na łóżko, utrzymanie prawidłowej postawy ciała w szkole w ławce itp. Koncepcja ta zaleca postrzeganie pacjenta w sposób całościowy, wykorzystując do terapii silne i zdrowe części ciała. Jest terapią bezbolesną, bez traumatyzujących psychicznie i fizycznie doznań. Pacjent powinien być partnerem fizjoterapeuty, określającym zakres i granice prowadzonego ruchu. Z reguły pacjent wraz ze swoimi opiekunami ustala cele terapii. Terapeuta ma w tym wypadku rolę doradczą. Dzięki takiemu podejściu młoda osoba nawet z dużą dysfunkcją zachowuje dobrą motywację i jest pozytywnie nastawiony do współpracy z terapeutą. Ten sposób pracy jest najczęściej wykorzystywany do terapii dzieci w wieku szkolnym lub starszych.